چهار

- هر بار هم بدترین امراض را حدس می‌زنم تا مطمئن باشم گریزی نیست. منم و یک بن‌بست و دیگر هیچ. تمام. بعد بغض می‌آید توی گلویم، اشک جمع می‌شود پشت پلک‌هایم، گریه می‌شود حالم. می‌بینم تن‌هام. چه‌قدر هم تن‌هام و بعد که بمیرم جایی توی دنیا خالی نمی‌شود، کسی هم دل‌تنگ. تن‌هاتر می‌شوم و همین است. فقط همین.